Και κάθε φορά που ξυπνώ λουσμένη στον ιδρώτα,
κάποιο χέρι με τραντάζει απαλά στον ώμο.
'Όνειρο ήταν΄, μου λένε καθησυχαστικά.
΄Το ξέρω΄, ψιθυρίζω
τόσο σιγανά, μην μ΄ ακούσω

και χάσω για πάντα την ελπίδα..

Σκέψου, όπως σκέπτονται οι άλλοι.
Μίλα, όπως μιλούν αυτοί.
Πράξε, όπως πράττει ο κόσμος.
Πες 'όχι' στα θέλω σου.
Πες 'ναι' στα δικά τους.
Ζήσε τη ζωή τους.

Αλλά πέθανε το δικό σου θάνατο.

και τότε
φύσηξε ένας αέρας περίεργος,
βαρύς,
που μύριζε καμένο ξύλο
κι έφερε πίσω όλες τις αναμνήσεις
που είχα κρύψει πριν χρόνια
σε εκείνο το συρτάρι
του παλιού μου σπιτιού.

και κατάλαβα ότι πάντα
θα ζω στο παρελθόν..

Με ενοχλεί το φως.
Πάντα με ενοχλούσε,
αλλά τώρα είναι αβάσταχτο.
Μου πληγώνει τα μάτια..

Όλα με ενοχλούν.
Εκείνο το ηλίθιο βιβλίο που προεξέχει
-τίποτα δε μένει στη θέση του για πολύ-
ο ήχος του ρολογιού,
που σαδιστικά επιμένει
να μου θυμίζει οτί περνούν
τα χρόνια.

κι αυτά τα χρώματα;
τι θέλουν να δείξουν;
αφού το ξέρω ότι ο κόσμος
είναι άχρωμος
-άχρωμος κι ανούσιος-
σαν το τσιγάρο μου που
καίγεται στο τασάκι
μόνο του,
ανήμπορο να κάνει αλλιώς.
πράσινο, κόκκινο,κίτρινο
-κοροιδευτικά σινιάλα που
τραβούν την προσοχή-
και γαλάζιο.
Γαλάζια είναι τα μάτια σου..

Θα κλείσω το παράθυρο.

Οι σταγόνες τις βροχής πέφτουν πάνω στις χορδές
και γίνονται δάκρυα..

Τίποτα δεν είναι σίγουρο.
Ό,τι κρατούσα στα χέρια μου ως τώρα
μπορεί να χαθεί σε μια στιγμή,
μια τόσο δα στιγμούλα..
Νερό ανάμεσα στα δάχτυλα..
Και ξαφνικά βρίσκομαι μόνη
σ'αυτό τον τεράστιο κόσμο,
να κουβαλώ τη μοναξιά μου
παντού, κρεμασμένη στο λαιμό
σαν φυλαχτό
και σαν αγχώνη..
Και τώρα τι;
Μαζεύω ένα ένα τα κομμάτια μου,
στο φως του πιο όμορφου απογεύματος.
Ο κόσμος δεν κινήθηκε ούτε εκατοστό,
όλα είναι ίδια.
Πρέπει ν' ανασάνω,
μα δεν θυμάμαι πως..

Όσο μακριά κι αν έφυγα,
δεν κατάφερα ποτέ να ξεφύγω
από μένα..